De Conferentie van Wannsee

Wannsee

En voor wie blijft twijfelen of er strips voor volwassenen bestaan, is er ook nog Wannsee.

De tekeningen zijn zeer geslaagde weergaven van de nazi-kopstukken doordat een fototechniek werd toegepast, en de tekst is een fictieve maar niettemin erg waarschijnlijke reconstructie van de conferentie van Wannsee.
Er is een inleiding om het waarheidsgehalte van de strip nauwkeuriger te bepalen, en een uitleiding over de personages.

Top voor iedereen die van goeie strips houdt, maar ook voor iedereen die nieuwsgierig is naar belangrijke historische gebeurtenissen.

Het is een beetje vreemd dat er nog niet meer over het boek is gepubliceerd.

Wannsee

20 januari 1942 in Wannsee, een chique buitenwijk van Berlijn. Vijftien mannen onder wie topambtenaren van het Reich en de SS plegen topoverleg in een discrete villa aan de oevers van het meer. De vergadering is bijeengeroepen door 55-functionaris Adolf Eichmann en wordt voorgezeten door Heydrich. Ze duurt nauwelijks anderhalf uur maar is allesbepalend voor de organisatie van de Shoah en bezegelt daarmee het lot van miljoenen mensen in Europa.

 

 

Strips missen diepgang!

120_812201210440-ik-rene-tardi-krijgsgevangene-van-stalag-2b

Strips missen de diepgang die ik vind in de andere verhalen die ik lees. Ik vind Strips makkelijk leesvoer. Iets voor tussendoor. Maar niets mis mee! Som sis het net wat je nodig hebt. ;)

Dat is een gemakkelijk beschuldiging, en de schrijver van die quote zou ik aanraden om zeker deze eens te proberen: Tardi: Stalag

Momenteel lees ik enkele Ravians. Wat me daarbij vooral opvalt, is dat ze kort zijn. Een stripverhaal van zo’n 46 p’s is immers tamelijk kort. De strips met diepgang zijn doorgaans veel langer, of tellen meerdere albums.

Wat ook vaak over het hoofd wordt gezien, is

– mensen hebben nogal de neiging om strips automatisch te klasseren bij boeken voor kinderen. Dat valt sterk op als je boekhandels bezoekt of de top-10’s bekijkt: boordevol Suske & Wiske, Jommeke enz. De typische kinderstrips. Als je het dan hebt over diepgang, moet je niet vergelijken met boeken voor volwassenen, maar met boeken voor kinderen, en die maken zich zelden schuldig aan diepang

– strips zijn vaak humoristisch. Dat hangt een beetje samen met het vorige punt. Een stripblad zoals Spirou / Robbedoes trekt zelfs expliciet de kaart van de humor. En spijtig genoeg wordt humor academisch niet erg gewaardeerd. Hetzelfde geldt trouwens ook voor kinder- en jeugdboeken. Een collega-studenten van me tijdens mijn studies Speciale licentie in de algemene literatuurwetenschap (tegenwordig is dat een Master na Master in de algemene literatuurwetenschap) merkte al op dat er weinig academisch onderzoek is naar kinder- en jeugdliteratuur, terwijl het volgens haar nochtans een belangrijke literaire vorm was. Daarin heeft ze gelijk: het is ten slotte de eerste stap naar literatuur tout court. Maar die academische onderzoekers hebben alleen belangstelling voor boeken die hun eigen problemen (en frustraties) behandelen, en de zorgen van anderen zullen hun worst wezen. Dat verklaart ook de geringschattende belangstelling van de academici voor sciencefiction: ze snappen immers geen reet van positivistische wetenschappen, en walgen zelfs vaak van wiskunde. Toch vinden ze dat ze het recht hebben om hun oordeel over sciencefiction aan anderen op te leggen, terwijl dat oordeel ontstaat uit hun beperkte kennis van de werkelijkheid en daardoor hun bekrompen visie daarop.

En het is niet alsof alle boeken zo veel diepgang bevatten, nietwaar?

9789085585251