Beurs The Preacher, zondag 23 juni 2019

eendracht

(op de foto rechts: The Preacher, uiterst links: het vroegere stadhuis, midden: de toeristische dienst)

Volgende week zondag, op 23 juni 2019, is er in The Preacher op de Markt in Geraardsbergen (Oost-Vlaanderen, België) een beurs van boeken en strips.

Het is in principe een tweedehandsbeurs van strips en boeken.

Ingang: gratis.

Plaats: The Preacher, Markt, Geraardsbergen (Oost-Vlaanderen, België)

Datum: zondag, op 23 juni 2019,

Tijd: 10.00 tot 16.00 uur

Advertenties

Wat is het verschil tussen graphic novels en strips?

graphic

De lijn tussen graphic novels en strips is vaag.

Waarom worden de Blueberry’s bij de strips gerekend en niet bij de graphic novels? In die reeks zijn er immers verhalen die zich over vijf en soms zelfs meer albums uitstrekken, waardoor ze een zekere diepgang krijgen. De hoofdpersoon is wel een cowboy die de problemen kan oplossen. Daardoor is hij een “held”. Ook om morele redenen behoort hij tot de categorie “helden”.
Maar het is evenmin een Suske & Wiske.
De enige reden om Blueberry – en ook veel andere boeken – tot de strips te rekenen en niet tot de graphic novel, is traditie.
Dat zo’n traditie in dit geval misleidend is, wordt nog duidelijker als we er rekening mee houden dat er veel woorden als synoniem van “stripverhaal” worden beschouwd: er is natuurlijk “strip”, maar ook “beeldverhaal” en “beeldroman”.
De term graphic novel ontstond eigenlijk in de VS, toen er strips verschenen die men niet in de categorie “comics” wou klasseren, omdat ze dan tussen de superheldenverhalen stonden.

De VS heeft een heel ander striplandschap dan West-Europa.
Je hebt er de grote Walt Disney-fabriek, die hier in Nederland vooral bekend is van de Donald Ducks van Sanoma.
Er is een enorme hoeveelheid krantenstrips à la Caspar & Hobbes: korte stipjes, bijna altijd humoristisch, soms relativerend, die al eens een onverwachte hoge vlucht kunnen nemen zoals Peanuts.
Een derde groep zijn de comics: bijna allemaal superhelden, al zijn die niet altijd van het extreme type zoals Batman en Superman.
Een vierde groep zijn de underground comics van mensen zoals Crumb, een type strips dat een tegenpool is van de vier voorgaande: niet geschikt voor kinderen, een tekenstijl die op zich al wrang is, zeker geen superhelden.
De groep van de graphic novel is min of meer uit die underground strips ontstaan. Het bekendste voorbeeld is Maus van Art Spiegelman, dat gaat over de jodenvervolg tijdens WOII. Die strip kreeg trouwens een Pullitzer-prijs.
De Walt Disney-strips, krantenstrips, en comics richten zich eigenlijk allemaal op kinderen.
De underground komt meer uit het brein van tieners en volwassenen, die zich daarmee voor een stuk afzetten tegen de inhoud van de andere drie categorieën. De anti-idealistische houding van de undergroound zorgt er ook voor dat de verspreiding tamelijk beperkt is.
De graphic novel is een volwassener vorm, die als een synthese van de vier eerste groepen kan worden gezien, en die qua onderwerpen en aanpak ervan realistischer en volwassener is.

In West-Europa hebben we echter een categorie zoals de graphic novel nooit nodig gehad, omdat het verschijnsel strip bij ons altijd flexibeler is geweest. De werken vallen minder in hokjes in te delen. Stripbladen zoals Kuifje, Robbedoes, Wham, Eppo etc. publiceerden alles door elkaar: cartoons, strips in stroken, halve en hele pagina gags, korte verhalen, feuilletons, en verhalen die over meerdere albums liepen.
Bovendien werden er al heel vroeg historische en biografische strips gepubliceerd, zoals “Surcauf”, “Don Bosco”, etc.
Daardoor hadden wij de term niet nodig.

Bovendien is de term “graphic novel” tegenwoordig verwaterd. Hij ontstond doordat volwassen verhalen zich wilden afzetten tegen de geïdealiseerde of superheldenwerelden van andere strips, maar tegenwoordig worden ook stripversies van The Hobbit als graphic novels beschouwd. Zulke boeken kun je moeilijk naast Maus zetten, zonder te merken dat de term tegenwoordig vooral lijkt te worden gebruikt voor lange stripverhalen die doorgaans bewerkingen van romans zijn.
“Graphic novel” wordt dan “verstripte versie van een prozaboek”, in plaats van “volwassen verhalen in stripvorm”.

Ik weet nief of jullie dat ook zo voelen, en wat denken jullie eigenlijk van die stripversies van bijv. Raymond Feist?