Strips missen diepgang!

120_812201210440-ik-rene-tardi-krijgsgevangene-van-stalag-2b

Strips missen de diepgang die ik vind in de andere verhalen die ik lees. Ik vind Strips makkelijk leesvoer. Iets voor tussendoor. Maar niets mis mee! Som sis het net wat je nodig hebt. ;)

Dat is een gemakkelijk beschuldiging, en de schrijver van die quote zou ik aanraden om zeker deze eens te proberen: Tardi: Stalag

Momenteel lees ik enkele Ravians. Wat me daarbij vooral opvalt, is dat ze kort zijn. Een stripverhaal van zo’n 46 p’s is immers tamelijk kort. De strips met diepgang zijn doorgaans veel langer, of tellen meerdere albums.

Wat ook vaak over het hoofd wordt gezien, is

– mensen hebben nogal de neiging om strips automatisch te klasseren bij boeken voor kinderen. Dat valt sterk op als je boekhandels bezoekt of de top-10’s bekijkt: boordevol Suske & Wiske, Jommeke enz. De typische kinderstrips. Als je het dan hebt over diepgang, moet je niet vergelijken met boeken voor volwassenen, maar met boeken voor kinderen, en die maken zich zelden schuldig aan diepang

– strips zijn vaak humoristisch. Dat hangt een beetje samen met het vorige punt. Een stripblad zoals Spirou / Robbedoes trekt zelfs expliciet de kaart van de humor. En spijtig genoeg wordt humor academisch niet erg gewaardeerd. Hetzelfde geldt trouwens ook voor kinder- en jeugdboeken. Een collega-studenten van me tijdens mijn studies Speciale licentie in de algemene literatuurwetenschap (tegenwordig is dat een Master na Master in de algemene literatuurwetenschap) merkte al op dat er weinig academisch onderzoek is naar kinder- en jeugdliteratuur, terwijl het volgens haar nochtans een belangrijke literaire vorm was. Daarin heeft ze gelijk: het is ten slotte de eerste stap naar literatuur tout court. Maar die academische onderzoekers hebben alleen belangstelling voor boeken die hun eigen problemen (en frustraties) behandelen, en de zorgen van anderen zullen hun worst wezen. Dat verklaart ook de geringschattende belangstelling van de academici voor sciencefiction: ze snappen immers geen reet van positivistische wetenschappen, en walgen zelfs vaak van wiskunde. Toch vinden ze dat ze het recht hebben om hun oordeel over sciencefiction aan anderen op te leggen, terwijl dat oordeel ontstaat uit hun beperkte kennis van de werkelijkheid en daardoor hun bekrompen visie daarop.

En het is niet alsof alle boeken zo veel diepgang bevatten, nietwaar?

9789085585251

Kleur of zwart-wit?

z-w1

De afbeelding komt uit De kunst van het stripverhaal, Pedagogisch dossier opgesteld door Tine Anthoni, door Tine Anthoni, uitgegeven door het Stripmuseum van Brussel en hier downloadbaar

Wat heb je het liefst? Kleur of zwart-wit?

Vroeger, hééél lang geleden, verschenen strips in zwart-wit.
STOP!
Herbeginnen!

Gedurende een korte periode verschenen alle strips in zwart-wit, maar al vroeg in de 20e eeuw begonnen Amerikaanse kranten strips in kleur af te drukken als onderdeel van hun onderlinge concurrentiestrijd.
Er is bijvoorbeeld nooit een zwart-wit-versie van Little Nemo geweest.

In Europa lagen de zaken wat anders, zeker in landen als België en Nederland, omdat de oplagen van de kranten hier veel lager zijn dan in de VS. Voor onze kranten is kleur moeilijk rendabel te maken.

Onze oudere bekende strips ontstonden dus allemaal in z/w: Tom Poes en Heer Bommel, Eric de Noorman, Kuifje, Suske & Wiske, Piloot Storm, Jommeke
De jongste die eigenlijk een z/w-geschiedenis kent, is Urbanus.

Maar geleidelijk begon de zaak te veranderen.
In een eerste fase verschenen krantenstrips nog in z/w, maar werden ze in kleur in albumvorm uitgegeven. Tegenwoordig verschijnen ze ook in kleur in de krant.

En de oudere z/w-versies? Die werden ingekleurd: Kuifje, Suske & Wiske, Jommeke

Sommige gruwen van de ingekleurde versies. Is dat terecht? Wat hebben jullie eigenlijk het liefst?

426480612_herg-tintin-au-congo-1937-hergemoulinsart2015-thumb-aaa0cea4f64483220bdabc9bc091eb5b

Bovenstaande tekening is uit de eerste versie van Kuifje in Afrika, dat toen nog Kuifje in Congo heette.

Stalag van Tardi is in principe zwart-wit, maar hier en daar komt er kleur in. Dat is dus ook een manier waarop je het kunt doen: z/w en kleur mengen.

Dit is dus gedeeltelijk in zwart-wit, en gedeeltelijk in kleur. Een beetje zoals die film “Jour de fête” van Jacques Tati. Die is volledig in zwart-wit, behalve de Franse vlag en versieringen met de Franse nationale kleuren.

 

tardi2

Ne pas tarder Tardi: Stalag!

120_812201210440-ik-rene-tardi-krijgsgevangene-van-stalag-2b

De liefhebbers van Tardi staat wat te wachten.
Ik ken nog niet alle details, maar ben al tamelijk zeker dat er een heruitgave komt van de reeks Isabelle Avondrood.
En er komt ook een nieuw album in verband met de Tweede Wereldoorlog.
Meer details, én afbeeldingen, hoop ik binnenkort in deze draad te kunnen vermelden.

De Nederlandse editie van Tardi’s Stalag krijgt ook de inleiding mee!