In memoriam: William Malik Tai (1948-2020)

Striptekenaar Malik is overleden tijdens een huisbrand.

Hij werd bekend in het stripweekblad Robbedoes/Spirou, dat vanaf 1971 tot 1988 zijn reeks Archie Cash publiceerde. Het hoofdpersonage was geportretteerd naar de acteur Charles Bronson. Hij werkte eraan samen met Jean-Marie Brouyère, Thierry Martens en Smit Le Bénédicte, de twee laatsten onder het pseudoniem Terence. “Archie Cash” was een hard-boiled avonturenreeks die begon in Zuid-Amerika en zich later afspeelde in het Verre Oosten.

Zijn realistische tekenstijl voor “Archie Cash” gebruikte hij ook voor het tweeluik Blue Bird ballade, over een stel jongeren in een wat verlopen Amerikaans stadje. Een van de nevenpersonages heeft hij achteraf detective-avonturen laten beleven.

Johnny Paraguay was een blonde variant van “Archie Cash”. Die laatste moest door zijn opname in Spirou/Robbedoes voor alle leeftijden geschikt zijn.

Het jaar dat hij stopte met “Archie Cash”, begon hij de humoristische reeks Cupido met scenarist Raoul Cauvin. De reeks liep tot in 2011.

Hij werd geboren in Parijs op 2 januari 1948 als William Tai, en bracht zijn jeugd door in Indo-China, daarna in België, waar hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten. Hij begon daarna met strips. Hij stierf op vrijdagmorgen 11 december 2020 nadat rond 6:30 een huisbrand was uitgebroken, in Huppaye (Ramilies, België). Hij was 72 jaar.

In memoriam: Arco van Os (1961-2020)

Arco van Os is aan een hartstilstand overleden.

Hj was geboren in Rotterdam en sinds zijn jonge jaren betrokken bij Het Stripschap. Vanaf 1986 was hij redacteur van Stripschrift en later hoofdredacteur en uitgever ervan. Van 2005 tot 2014 was hij ook festivaldirecteur van De Stripdagen.

Hij was ook moderator op het Catawiki-forum (nu LastDodo-forum). Hij was volgens sommigen een positieve, soms strenge maar altijd correcte man. Anderen kenden hem als een sympathieke man, die gemist zal worden.


Hij wordt beschouwd als Nederlands bekendste stripfiguur en een wandelende stripencyclopedie, maar hij had ook nog veel activiteiten buiten de stripwereld.

In memoriam: Sean Connery (1930-2020)

Vandaag wordt gemeld dat Sean Connery is overleden, ik vermoed aan een hartaanval, omdat hij zich al enkele dagen “onwel” voelde. Hij stierf thuis op de Bahama’s.

Hij was een Schot en zette zich erg in voor de onafhankelijkheid van Schotland. “Als Schotland onafhankelijk wordt,” zei hij, “keer ik terug van de Bahama’s.”

Hij werd bekend door James Bond, maar dat was niet zijn favoriete rol.

Wel een favoriete rol was die van William von Baskerville in The Name of the Rose, naar het boek van Umberto Eco. Connery hield van de rol o.a. omdat in de film een bibliotheek een belangrijke rol speelt.

Sciencefiction- en fantasyfans kennen hem ook van rollen in Outland, Zardoz, Highlander, The Time-Bandits en Meteor. Hij zat ook in popcorn-films zoals Indiana Jones and the Last Crusade en The Avengers (1998).

Voor comics-liefhebbers is hij Quatermain uit The League of Extra-Ordinary Gentlemen.

Sean Connery zal een van de laatste grote acteurs zijn. Niet omdat de jongere zo veel slechter zijn – Daniël Craig is geweldig goed – maar omdat hij een van de laatste acteurs zal zijn met zo’n grote verscheidenheid aan rollen in heel verschillende films qua inhoud, stijl en … budget. Hij trad op in “kleine” films zoals “The Hill”, een type film dat nu niet eens meer in de bioscoopzalen geraakt. Toen Connery acteerde, was het filmaanbod in de bioscoop gevarieerder dan nu.

In memoriam: André-Paul Duchâteau (1925-2020)

duchateau_ap_kuifje7319

Op 95-jarige leeftijd overleed de Belgische scenarist André-Paul Duchâteau (Doornik, 8 mei 1925Ukkel, 26 augustus 2020).

Hij was vooral bekend door Rik Ringers, waarmee hij stopte toen zijn vriend en tekenaar Tibet overleed. Hij was toen trouwens al meer dan tachtig.

Duchâteau publiceerde zijn eerste korte verhaal toen hij 15 jaar was, in het tijdschrift Mon Copain, en zijn eerste detectiveverhaal in hetzelfde jaar in Le Jury.

Zijn rijkelijk gevulde carrière is niet zomaar in een blogpost samen te vatten. We vermelden hieronder enkel het belangrijkste.

Behalve de bekende humoristische en spannende dectivereeks Rik Ringers, schreef hij ook komische cowboyverhalen voor Chick Bill, en komische politieverhalen voor De Brokkenmakers. Net als die laatste was ook Alain Chevallier een autoreeks. Mr. Magellan was een realistische spionageserie, en Yorik was een piratenreeks. Met Richard Bantam en Yalek schreef hij sciencefiction, een genre dat in de jaren 1970 erg populair was. Ook Hans met tekeningen van Rosinski, vooral bekend van Thorgal, was een sf-reeks. Voor William Vance schreef hij de marinereeks Bruce J. Hawker, die zich in de 19e eeuw afspeelt.

Duchâteau publiceerde ook romans en toneel, en werkte voor radio en tv. Een tijdje was hij co-redacteur van Tintin/Kuifje.

Meer informatie

In memoriam: Laurent Vicomte (1956-2020)

vicomte_melikian_1024-2 (2)

Geen naam die klinkt als een klok, die van Laurent Vicomte, maar deze Franse tekenaar heeft een klein aantal maar tamelijk diverse stripboeken nagelaten.

Hij werd geboren op 25 maart 1956 in Sainte-Adresse, waar hij op 9 augustus 2020 ook stierf.

In het Nederlands verscheen van hem het realistisch getekende dubbelalbum Sasmira.

Het hoofdpersonage krijgt een ring en een foto van een onbekende vrouw. Zijn obsessie voor de foto voert hem op een een zonderlinge reis, waardoor hij altijd meer vervreemd van de werkelijkheid.

73320

Bij ons is Vicomte echter het best bekend voor Het land van langvergeten, op scenario van Makyo.

480001

De hoofdpersoon is een jonge fotograaf die bij het nemen van foto’s in een moeras wordt ontvoerd. De ontvoerders zijn ridders die de hoofdpersoon opsluiten in een middeleeuwse kerker.
Vijf jaar later verblijft de hoofdpersoon in een psychiatrische inrichting. Daar worden experimenten uitgevoerd waarbij de geest zich buiten het lichaam kan verplaatsen.

 

In memoriam: Alberto Uderzo (1927-2020)

532px-uderzo

Tot onze grote verbazing kregen we bericht dat Alberto Uderzo is overleden.

Hij had de reputatie Ferrari’s te verzamelen, maar had ook enkele straaljagers, bij elkaar getekend met vooral de reeks over de Galliër Asterix, die samen met zijn grote vriend Obelix (in een kom toverdrank gevallen toen hij nog een kind was), de Romeinen van zich afhield en hopeloos belachelijk maakte.

De reeks werd geschreven door Uderzo’s vriend René Goscinny, een andere reus uit de stripwereld: hij was ook scenarist van Lucky Luke en stond mee aan de basis van het Amerikaanse cartoonblad Mad in de periode dat hij in de VS was.

Met Charlier, bekend van Buck Danny, tekende Uderzo ook de pilotenstrip Tanguy en Laverdure, maar door het grote succes van Asterix beperkte hij zich vanaf 1967 tot die reeks.

Samen met René Goscinny maakte hij ook de serie Oumpah Pah le Peau-Rouge (Hoempa Pa).

Uderzo heeft ook enkele lintjes gekregen. Eerst in 1985 in Frankrijk, waar hij de Ordre national du Mérite kreeg, en waar hij in 2013 werd gepromoveerd tot Officer. Daarna ook in Nederland, waar hij in 2006 werd benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Underzo werd zelfs gelauwerd wegens zijn betekenis voor het historisch en klassiek onderwijs in Nederland, en voor zijn bijdrage aan de Europese eenwording en het onderlinge respect voor andere culturen.

Albert Uderzo werd geboren te Fismes (Frankrijk) op 25 april 1927 en overleed te Neuilly-sur-Seine (Frankrijk) op 24 maart 2020 door een hartaanval in zijn slaap.

In memoriam: René “Ref” Follet, door Hervé Louinet

rené-follet-edmund-bell

Goeiedag?
Nee, de dag is helemaal niet goed.
Er is triestig nieuws.
Ik had, heb en zal altijd bewondering hebben voor zijn stijl, zijn grafische interpretatie.
Ik had het grote geluk om voor een artikel over de illustators van Jean Ray voor BDZoom René Follet telefonisch te spreken.
Hij kreeg slechts zelden bezoek voor intervieuws, en hij had geen toegang tot internet en evenmin een e-mail-adres.
Hij was een onvoorstelbaar en verbazend vriendelijke en bescheiden heer.
We besloten uiteindelijk om het interview via de post te doen: ik stuurde hem mijn vragen, en hij antwoordde per brief.
En zijn antwoorden waren zeker niet kort of kortaf.
Ik zond hem ten slotte het artikel, dat hij nakeek. Hij bracht enkele correcties aan, maar bovendien had hij subtiel in de enveloppte een foto gestopt van hemzelf en een schets die hij pas had gemaakt van Edmund Bell om het artikel te illustreren.
Hij sloot zijn brief af met een beleefdheidsformule waarin hij “bedankte voor de belangstelling die u voor mijn werk hebt.”
Een onvergetelijk moment.

Ik wil bij deze gelegenheid ook een hommage brengen aan André Chéret (27 juni 1937, Parijs – 5 maart 2020, regio Parijs). Als lezer van Pif Gadget blijf ik voor hem een plaats in mijn hart houden.
Ik ontmoette hem kort op het stripfestival van Angoulême, lang geleden toen het alleen maar een festival van gepassionneerden was.
Deze sympathieke kunstenaar heeft toen een groot portret van Rahan voor me getekend.

Hervé Louinet,

vanmorgen klaar om naar Sri Lanka te vertrekken, maar halfweg naar de luchthaven teruggekeerd wegens de huidige en toekomstige onzekerhied om na de reis weer thuis te geraken.

In memoriam: René “Ref” Follet, door André Verbrugghen

rené-follet-edmund-bell

Over René Follet

Beste vrienden,

Als voormalig stripverzamelaar heb ik alleen maar mijn grote favorieten bewaard, en daaronder bevindt zich deze man, ongelooflijk vriendelijk en zeer bescheiden ondanks zijn grote talent.

Ik kon enkele jaren geleden een tentoonstelling van zijn werk bezoeken. Een groot deel van zijn tekeningen was nooit gepubliceerd. Daarin kon men een van de bewijzen van zijn immense talent ontdekken: hij hield van tekenen en deed dat met passie.

Het is overbodig om de klemtoon op zijn talent te leggen: hij kon alles tekenen: mensen, dieren, bomen, koetsen, huizen, interieurs… En hij had een bijzondere gave voor perspectief, waardoor hij zijn scheppingen tot leven wekte.

Hij streefde niet naar bekendheid, al had hij er recht op, veel meer dan anderen die populairder waren, terwijl hij vaak in de schaduw werkte.

De wereld verliest een zeer groot kunstenaar, en men kan alleen maar elke liefhebber van prachtige grafiek aanraden om zijn albums te verschaffen.

André Verbrugghen, gastschrijver, voorzitter van de Vriendenkring Jean Ray

In memoriam: René “Ref” Follet (1931-2020)

ren-follet

Ref werd wel eens de beroemdste onbekende tekenaar van het weekblad Tintin/Kuifje genoemd.

Hij was pas 14 jaar oud toen hij een reeks illustraties maakte voor Schatteneiland van Robert Louis Stevenson, die toen als kleurenillustraties in de verpakking van chocoladerepen werden uitgegeven in de reeks La bibliothèque du chocolat Aiglon. Hij begon toen al tijdschriftartikelen te illustreren.

Hij tekende in die tijd ook voor Plein Jeu, een tijdschrift van de Belgische scouts, waarin talrijke bekende namen debuteerden: Franquin, Mitacq, Peyo, Will.

Hij werkte ook voor Scouts de France. In 1956 illustreerde hij onder de naam Ref verschillende artikelen voor Loi scoute, en een kalender voor de Scouts Baden-Powell de Belgique.

Zijn werk voor de reeks De spannende verhalen van Oom Wim voor Spirou/Robbedoes vanaf 1951 was een belangrijke stap voorwaarts. Hij tekende daarna voor Tilleux. In 1977 werkte hij zelfs mee aan de Trombone illustrée.

Belangrijke reeksen waaraan hij meewerkte waren Jan Kordaat, De avonturen van Edmund Bell, De zingari en Joris Jaspers.

Hij tekende strips voor Vance: Bob Morane, Bruno Brazil en Bruce J. Hawker en hielp mee aan de eerste twee afleveringen van Marshall Blueberry.

In het begin van de jaren 2000 schiep hij samen met Duchâteau de tweedelige reeks Terreur, gebaseerd op het leven van Mme. Tussaud, en later werkte hij samen met de auteur Rodolphe om terug te keren naar Robert Louis Stevenson met Stevenson, le pirate intérieur.

Follet won de Grand Prix van de Chambre Belge des experts en bande dessinées (CBEBD) voor Terreur in 2003, en hij kreeg de ereprijs van het Huy Comics Festival in 2005.

Hij werd geboren in Sint-Lambrechts-Woluwe (België) op 10 april 1931, en stierf op 88-jarige leeftijd op 14 maart 2020 in Brussel (België).

 

In memoriam: Hubert Boulard (1971-2020)

beeld_B1.thumb.jpg.979c4a343e40d639640c5fe28943f5c1

Helemaal onverwacht stierf Hubert Boulard op 49 jaar.

Hij was een Franse scenarist van o.a. Beeldschoon, waarvan we hierboven de voorpagina van de Nederlandse editie weergeven, en dat hij samen met het tweetal Kerascoët creëerde. Het kreeg de prijs voor de beste grafische roman van het jaar 2015 van de Firecracker Alternative Book Award in de Verenigde Staten.

Datzelfde jaar verschenen van Hubert nog twee albums: Peau d’homme met Zanzim, en Ténébreuse met Vincent Maillé.

Hij was ook inkleurder, wat duidelijk te merken is aan de strips waaraan hij heeft meergewerkt: een deel van de tekening wordt opgebouwd door de kleurvlakken, i.p.v. door de tekenlijnen. Die werkwijze leverde een sprookjesachtig effect op dat goed past bij zijn verhalen.

Zijn eerste samenwerking was met Yoann, en later publiceerde hij samen met de tekenaar Hervé Tanquerelle de rekes Le Legs de l’Alchimiste.

Hubert Boulard werd geboren op 21 januari 1971 te Saint-Renan (Finistère, Frankrijk), en stierf op 12 februari 2020  te Parijs.