In memoriam: Olivier Cinna (1972-2019)

olivier-cinna-19537-2mqa

Olivier Cinna werd pas op 21 december 1972 geboren, maar hij overleed al op 24 maart 2019.

Hij was bij ons niet bekend, omdat er pas onlangs een album van hem uit het Frans in het Nederlands werd vertaald: Hibakusha, over een Duitser die tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Hiroshima wordt gestuurd, enige tijd vóór de bom valt. De Nederlandse editie bevat een goeie uitleiding.

Andere boeken die hij tekende verschenen in het Frans:

Mr. Deeds, scenario Olivier Cinna en Hugues Fléchard, in 2005

Fête des morts, scenario Stéphane Piatzszek, in 2011

Ordures, scenario Stéphane Piatzszek,, eerste deel: Entrée nord in 2014, en tweede deel Sortie sud in 2015.

Advertenties

In memoriam: Ben Vranken (1962-2019)

Ben-Vranken

Ben Vranken stierf onverwachts aan een hartaanval tijdens de nacht van 21 op 22 maart 2019.

Hij werd geboren in Vlissingen (Zeeland, NL) in 1962, en zijn strips speelden zich vaak af op het strand of aan zee.

Hij gaf het een en ander in eigen beheer uit. Hij tekende graphic novels in een stijl die soms doet denken aan Crumb, niet alleen qua lijnvoering, maar ook omdat hij een wereld in verval tekent. Zelf noemde hij Zeeland “de meest desolate provincie van het land, waar het altijd herfst lijkt te zijn.” in de inleiding bij Dode varkens.

Hij publiceerde veel in eigen beheer. Titels zijn Nehalennia: Het Stenen Raadsel (1997), Groste Nood! (1999), Souvenir (1999), Kustbewoners (2001) en Schroot (2008).

In 2017 gaf uitgeverij Xtra de bundel Dode varkens uit. Dat wordt wel eens bij de beste strips van 2017 geklasseerd. Het is een zeer compleet overzicht van het werk van een stripmaker die al tientallen jaren zijn eigen(wijze) koers vaart.

Hij werkte voor het Groningse stripblad Gr’nn en voor Zone 5300, waarvoor hij het logo en enkele strips tekende.

Erg bekend was Ben Vranken niet. Er bestaat niet eens een Wikipedia-pagina over hem.

dode-varkens-verzameld-werk-van-ben-vranken

In memoriam: Patty Klein (1946 – 2019)

klein_erik_opa

Patty Klein is dood.

Patty wie?

Dat was de reactie van de meeste medewerkers van de blog, en dat verdient Patty Klein niet.

Ze was schrijver-dichter-scenarist, en werkte aan heel wat strips mee. Ze werkte fulltime als scenarist vanaf 1966, maar was buiten Nederland niet erg bekend. Vanaf 1973 schreef ze veel voor het meisjesblad Tina.

Ze is het bekendst voor Noortje, een onhandig meisje dat het hoofdpersonage werd voor een serie die ze in 1975 bedacht samen met Jan Steeman, een naam die vreemd genoeg bekender is. In 2016 liep de reeks al 41 jaar, waardoor het de langstlopende stripreeks in de Nederlanden was gemaakt door hetzelfde duo.

Onder de naam Patty Scholten publiceerde ze enkele dichtbundels. Haar echte naam was eigenlijk Patricia Cecilia Klein. Scholten was de familienaam van haar echtgenoot.

Ze werd geboren op 25 januari 1946 in Den Haag (Nederland), maar ze groeide op in Amsterdam (NL). Ze publiceerde verhalen en gedichten in het middelbareschoolblad. Toen ze twintig was, werd ze leerling van Andries Brandt van Marten Toonder Studio’s. Ze werkte aan bijna elke strip van de studio’s mee. Haar proefopdracht was het scenario van Tom Poes en de Woelwater. Ze schreef ook twintig gagstrips voor Panda. In die periode werkte ze mee aan scenario’s voor Walt Disney-strips die door Toonder werden geleverd, maar het meeste werk voor Toonder deed ze anoniem.

Ook voor de personages van Hanna-Barbera Yogi Beer, Cave Kids en De Flintstones schreef ze verhalen. Die werden opgenomen in het maandblad De Flintstones.

Andere stripbladen waarin haar werk verscheen, waren Sjors, Pep en Eppo, met verhalen voor o.a. Dino Attanasio (1973-1975).

Op haar 45e begon ze weer te dichten. Ze schreef vormvaste verzen, voornamelijk sonnetten en zeer veel daarvan gaan  over dieren, vaak geïnspireerd door haar vrijwillerswerk voor dierentuin Artis en door haar biologiestudies. Ze schreef ook een autobiografie in sonnetten.

Rekening houdende met haar enorme carrière als scenarioschrijfster, waarvan we hier maar enkele titels hebben vermeld, en de waardering voor haar sonnetten, is het vreemd dat haar naam niet bekender is.

Patty overleed na de revalidatie wegens een val in een verzorgingstehuis in Ede (NL), en stierf op 15 maart 2019.

Nominaties en prijzen:

Biografie van literair werk:

  • 1995 – Het Dagjesdier (Uitgeverij Atlas)
  • 1997 – Ongekuste kikkers (over dieren en mensen)
  • 2000 – Een tuil zeeanemonen (sonnettencyclus over de 17e-eeuwse VOC-koopman en bioloog Rumphius, die de dieren- en plantenwereld van de Molukken beschreef)
  • 2002 – Slapen zonder weerga (Uitgeverij Atlas)
  • 2004 – Bizonvoeten (Uitgeverij Atlas)
  • 2006 – Looiedetten (Uitgeverij Atlas)
  • 2009 – Noem mij dier (Uitgeverij Atlas)
  • 2011 – De ziel is een pannenkoek (Uitgeverij Atlas) (autobiografie in sonnetten)

 

 

In memoriam: superbedenker Stan Lee (95)

e54kncitfbdppjo3s2y4rnvr6q

Hij bedacht niet Superman, evenmin Batman en zelfs niet de Flash, maar wel Spider-Man, de Hulk, Black Panther en nog veel andere memorabele figuren.

Hij werd geboren als Stanley Lieber op 28 december 1922, in New York City, toen naar de maan gaan alleen maar gewoon was voor supermensen, en niet mogelijk voor volhardende durfals met een goed stel hersenen.

Hij werkte als het hoofd van Marvel Comics en werd vooral bekend doordat hij veel superhelden bedacht, waaronder de X-Men, Iron Man, Thor, Deadpool en een van de succesvolste superheldenfilms ooit: Black Panther.

Hij nam al baantjes aan toen hij het middelbaar nog niet had verlaten, en schreef o.a. in memoria (er staat me dus misschien nog wat te wachten).

Hij wou fulltime schrijver worden, en besloot zijn echte naam te gebruiken voor het belangrijke werk. Het pseudoniem koos hij als redacteur-assistent van Timely Comics, wat later Marvel werd.

Hij werd daar in de jaren 40 redacteur en nog later art director en uitgever. Kort daarna begon hij personages te bedenken. Een van de eerste was The Destroyer.

Uiteindelijk bleek zijn niet-belangrijke werk belangrijker te zijn dan zijn belangrijke werk, en veranderde hij zijn belangrijke naam officieel in zijn pseudoniem, zodat hij legaal stierf als Stan Lee.

Bijzonder is dat Stan Lee werd aangeworven om iets te bedenken dat de concurrentie met de personages van DC aankon, en daardoor ontwierp hij pesonages met meer menselijke karaktertrekken en gebreken. Dat werd de Fantastic Four. Daarmee kon Marel zich onderscheiden van DC, en door de alternatieve bewegingen werd het viertal al in de vroege jaren 60 erg populair.

Daarna volgenden al gauw andere figuren, zoals de X-Men, de Avengers, en Captain America. Captain America was eigenlijk door Stan Lee en zijn team afgestoft en kreeg een andere persoonlijkheid met meer interne conflicten en die begrijpelijker was voor de lezers.

In april 2014 onthulde hij in een aflevering van Playboy dat hij het grootste deel van zijn leven niet erg trots was op zijn carrière door het lage prestige van comics. Maar hij lijkt er later wel plezier in te hebben gevonden.

Stan the Man overleed op 12 november 2018 in Cedars-Sinai Medical Center in Los Angeles (California),

image-thumb-db27cae6023d2a2ca41e0a72d5d3b3b4