In memoriam: Jacques Sandron (1942-2019)

sandron_madamesansgene

En nog een overlijden. Deze keer van de minder bekende Jacques Sandron.

Jacques Sandron was medewerker van de drukkerij van Dupuis, en werkte samen met Raoul Cauvin aan twee stripreeksen: Slemper en Slof en het minder bekende Raf de postbode.

Aanvankelijk zou Sandron net als zijn vader mijnwerker zijn geworden, maar dat veranderde door de mijnramp in Marcinelle (België) in 1956, waarbij 268 doden vielen. Daardoor kwam hij in 1957 als leerjongen terecht bij drukkerij Dupuis, waar hij tot zijn pensioen bleef werken.

Na enkele mislukte pogingen als striptekenaar ontmoette hij Raoul Cauvin, en ze besloten samen aan Slemper en Slof te werken. De reeks ging over een huzaar en zijn paard tijdens de Napoleontische oorlogen. De verhalen verschenen in het stripweekblad Spirou/Robbedoes van 1975 tot 1986.

Sandrons tekenstijl is nerveus, gedetailleerd en emotioneel. Zelfs de paarden zijn geëmotioneerd. In zekere zin is het een verder doortrekken van de erg beweeglijke figuurtjes van Franquin, en Sandron was niet de enige die in zo’n richting werkte. Ook Bercovici (Vrouwen in ’t Wit) en Wasterlain (Dr. Zwitser, Sarah Spits) hadden dat kenmerk.

Toen uitgeverij Dupuis werd verkocht aan Albert Frère en Hachette werd Slemper en Slof stopgezet, omdat het succes ervan te klein was.

Samen met Cauvin begon hij aan een reeks voor het maandblad Je Bouquine van uitgeverij Bayard Presse over een postbode: Raphaël et les Timbrés (Raf de postbode) van 1986-1994. Terwijl Slemper en Slof korte verhalen en volledige lange albums van 44 pagina’s kende, was Raf de postbode beperkt tot gags van 2 platen. In 1989 en 1990 verzamelde Soleil ze in twee bundels. Sandron stopte met de reeks bij zijn pensionering in november 1994.

Hij leverde ook nog bijdragen aan Les Enquêtes de leurs Amis (Soleil, 1989). Dat was een collectief eerbetoon aan Guus Slim van Tillieux (of aan Tillieux van Guus Slim, het hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt.

Tijdens zijn pensioen illustreerde hij voor de Britse schoolboekenuitgever Nelson Thornes, en in 2006 werkten Sandron en Cauvin weer samen voor het korte verhaal S.P.A., dat in Spirou #3536 verscheen. In 2010 leverde Sandron een bijdrage voor Folklore Wallon en bulles, waarin Waalse volksverhalen in stripvorm werden gepubliceerd ter gelegenheid van een stripfestival in Seraing (België).

Jacques Sandron werd geboren op 2 mei 1942 in Le Lude (Frankrijk), en stierf op 18 februari 2019 in Luik (België).

In memoriam: Claude Renard (1946-2019)

RENARD-03

Claude “Clo-clo” Renard (Boussu (België), 12 augustus 1946 – 17 februari 2019) is een Belgische tekenleraar, illustrator, scenograaf en regisseur, maar hij werd ook bekend doordat hij vier stripalbums tekende. Twee ervan maakte hij samen met zijn leerling François “De duistere steden” Schuiten.

Een van die albums, Aux médianes de Cymbiola (1980) won de Grand Prix Saint-Michel van 1981. Het andere was Le Rail in 1982.

Met het eerste deel van zijn reeks Ivan Casablanca, nl. L’Evasion d’Ivan Casablanca, won hij ook de Grand Prix Saint-Michel van 1984. Het tweede deel heette Le Rendez-vous d’Angkor, dat hij samen met J.C. Fromental maakte, en dat pas in 1986 verscheen.

Renards tekenstijl wordt vooral gekenmerkt door een nauwgezet en gedetailleerd realisme. Voor een striptekenaar is zulk detaillisme een rem op de snelheid, wat gedeeltelijk verklaart waarom hij maar vier albums tekende. Hij deed er zes jaar over, wat aan de trage kant is voor een degelijk inkomen.

In memoriam: superbedenker Stan Lee (95)

e54kncitfbdppjo3s2y4rnvr6q

Hij bedacht niet Superman, evenmin Batman en zelfs niet de Flash, maar wel Spider-Man, de Hulk, Black Panther en nog veel andere memorabele figuren.

Hij werd geboren als Stanley Lieber op 28 december 1922, in New York City, toen naar de maan gaan alleen maar gewoon was voor supermensen, en niet mogelijk voor volhardende durfals met een goed stel hersenen.

Hij werkte als het hoofd van Marvel Comics en werd vooral bekend doordat hij veel superhelden bedacht, waaronder de X-Men, Iron Man, Thor, Deadpool en een van de succesvolste superheldenfilms ooit: Black Panther.

Hij nam al baantjes aan toen hij het middelbaar nog niet had verlaten, en schreef o.a. in memoria (er staat me dus misschien nog wat te wachten).

Hij wou fulltime schrijver worden, en besloot zijn echte naam te gebruiken voor het belangrijke werk. Het pseudoniem koos hij als redacteur-assistent van Timely Comics, wat later Marvel werd.

Hij werd daar in de jaren 40 redacteur en nog later art director en uitgever. Kort daarna begon hij personages te bedenken. Een van de eerste was The Destroyer.

Uiteindelijk bleek zijn niet-belangrijke werk belangrijker te zijn dan zijn belangrijke werk, en veranderde hij zijn belangrijke naam officieel in zijn pseudoniem, zodat hij legaal stierf als Stan Lee.

Bijzonder is dat Stan Lee werd aangeworven om iets te bedenken dat de concurrentie met de personages van DC aankon, en daardoor ontwierp hij pesonages met meer menselijke karaktertrekken en gebreken. Dat werd de Fantastic Four. Daarmee kon Marel zich onderscheiden van DC, en door de alternatieve bewegingen werd het viertal al in de vroege jaren 60 erg populair.

Daarna volgenden al gauw andere figuren, zoals de X-Men, de Avengers, en Captain America. Captain America was eigenlijk door Stan Lee en zijn team afgestoft en kreeg een andere persoonlijkheid met meer interne conflicten en die begrijpelijker was voor de lezers.

In april 2014 onthulde hij in een aflevering van Playboy dat hij het grootste deel van zijn leven niet erg trots was op zijn carrière door het lage prestige van comics. Maar hij lijkt er later wel plezier in te hebben gevonden.

Stan the Man overleed op 12 november 2018 in Cedars-Sinai Medical Center in Los Angeles (California),

image-thumb-db27cae6023d2a2ca41e0a72d5d3b3b4

 

 

In memoriam: Frank Girou (62)

frank-giroud

De naam Frank Giroud doet geen beiaards klinken zoals Hergé of Franquin – of Marten Toonder.
Maar toch is zijn werk meer dan een voorbijgaande bijdrage aan de strip.

Zijn fantasie steunde op historische gegevens, en roerde in de geschiedenis met samenzweringstheorieën, geheime genootschappen, verraad en achterdocht.
Enkele van zijn albums zijn zonder meer topstukken, zoals De expert.

Maar wat zijn bijdrage aan de West-Europese strip belangrijk maakt, is dat hij het verschijnsel van de conceptreeks bedacht: een stripreeks rond één idee met meerdere tekenaars en/of scenaristen waarvan de albums elkaar snel opvolgen.

tien-geboden

Dat gaf onder andere De tien geboden: tien verschillende verhalen in tien verschillende albums met tien verschillende tekenaars.
De albums zijn apart leesbaar en in willekeurige volgorde, zodat elke lezer zijn eigen zoektocht door de wereld van De tien geboden kan voeren. Kun je je een beter uitgangspunt bedenken voor een verhaal dat steunt op mysteries?
Elk deel speelt zich af in een ander tijdperk, van het jaar 652 tot het heden, en het voegt telkens iets toe aan de geschiedenis van Nahik, een boek over tien geboden die de profeet Mohammed op een schouderblad van een kameel liet aanbrengen en die een bedreiging vormt voor de religieuze fundamenten waarop onze wereld is gebaseerd.

quintett

Zelf was ik erg gecharmeerd door Quintett. U raadt het al: vijf albums, vijf tekenaars, vijf hoofdpersonen.
Het gaat over een kwintet muzikanten tijdens de Eerste Wereldoorlog in de neutrale zone in Macedonië, tussen de twee verschillend georiënteerde delen van het toenmalige Griekenland.
Het bijzondere is dat elk album de gebeurtenissen vanuit het gezichtspunt van een van de vijf muzikanten vertelt.
Ook in Quintett kan de lezer dus zelf het verhaal in elkaar puzzelen. Daar kan geen detective tegenop

xiii-mystery

Na Giroud kwamen ook andere conceptreeksen, zoals XIII Mysterie, gebaseerd op de reeks XIII.
De bedenker daarvan, Jean Van Hamme, erkende Girouds creativiteit en vroeg hem een deel van XIII Mystery te scenariseren, wat door Colin Wilson werd getekend als het album Martha Shoebridge. En neem maar van mij aan dat XIII Mystery bewijst dat “spin-off” niet synoniem hoeft te zijn met uitmelkerij of “ze kunnen niks meer bedenken”. XIII Mystery bevat veel pareltjes die de liefhebbers van realistische spionagestrips met politieke achtergronden met plezier zullen ontdekken.

Maar Giroud was ziek. Hij werd geboren op 3 mei 1956, maar stierf al op 13 juli 2018, geveld door kanker. Hij bleef echter schrijven en hield een geïllustreerd, komisch dagboek bij over zijn ziekenhuisopnames en zijn nierdialyses. Met Frank Giroud stierf een gedreven kunstenaar.

In memoriam: tekenaar Clovis (72)

claude-viseur-mahindra-racing

Minder bekend en minder toonaangevend dan Giroud, maar wel een voormalige medewerker van Jean Graton voor Michel Vaillant. Getuige bovenstaande tekening.

Hij werd 72 jaar.

Clovis, pseudoniem van Claude Viseur, begon in de jaren 70 in de Studios Belvision in Brussel, bekend van Asterix en Lucky Luke. In 1973 nam hij deel aan een wedstrijd met als thema Michel Vailliant. Hij leerde er Jean Graton kennen, de geestelijke vader van Michel Vaillant, waarna hij gedurende 8 jaar aan de stripreeks meewerkt.

Die invloed zie je in de dynamiek van de latere tekeningen van Clovis. In de jaren 90 trekt hij naar Frankrijk. Hij leert er schilderen.

Nadien verlaat hij het reclametekenen om zich te concentreren op de privémarkt, maar hij bleef tekenen voor AutoGids/AutoGuide. Voor de 70e editie van de 24h van Spa in 2018 maakte hij de affiche.

Hij is overleden op donderdag 19 juli 2018.

Er zijn Vaillant-albums met een behoorlijk verhaal. En soms stak Graton zelf de draak met de zaak.
De huidige spin-off Nieuw Seizoen gebruikt een andere insteek, en is aardig geslaagd.

Geen Nero meer: in memoriam voor Marc Sleen

Marc_Sleen_675.jpgEen icoon van het stripverhaal is overleden: Marc Sleen (Gentbrugge, 30 december 1922 – Hoeilaart, 6 november 2016), bedenker, scenarist en tekenaar van de reeksen Nero, Piet Fluwijn en Bolleke, De Lustige Kapoentjes, Octaaf Keuninck en Dorris Dobbel is overleden.
Sleen tekende ook talrijke cartoons voor kranten en tijdschriften.
Hij was een groot liefhebber van safari’s, en draaide enkele documentaires over Afrika.
Hij is het bekendst voor zijn reeks Nero, maar velen vonden Octaaf Keuninck en Piet Fluwijn en Bolleke geslaagder.

In memoriam: Hiroshi Yamauchi (1938-2013)

hiroshi yamauchi,nintendo,gambeboy,wii,donkey kong,mario,ciel phantomhive,black butler,yugi-oh,pegasus j. crawford,kaiba,mangaHiroshi Yamauchi is overleden.
Hij was ooit de grote baas van Nintendo, en gaf ons de GameBoy en de Wii, en personages zoals Donkey Kong en Mario.
“Wat heeft dat met strips te maken?” zul je denken.
Wel: Yamauchi is een inspiratiebron geweest voor heel wat personages. Hij erfde het bedrijf toen hij pas 21 was, en dat verklaart typen zoals Ciel Phantomhive in Black Butler en in Yugi-Oh Pegasus J. Crawford en de broers Kaiba: allemaal jonge personages met spelletjes- en speelgoedimperia.