Tokyo Ghoul door Sui Ishida

Door allerlei vertragingen met het lezen was ik de laatste tijd van de ene bundel naar de andere aan het springen om toch drie titels voor de uitdaging gelezen te krijgen, en aangezien ik heel toevallig een tijdje geleden ergens Tokyo Ghoul:Re 1 had gekocht, bedacht ik plots dat die manga-boekjes nogal lang zijn voor strips (TG1 is 220 p’s en kon dus dienen voor de uitdaging.)

Maar manga heeft de neiging om verhalen over meerdere delen te verspreiden, en dus is het geen bundel. Zelfs al zijn er verschillende hoofdstukken (of hoe ze die ook in die specifieke manga noemen) per boekje, het is niet noodzakelijk meer dan één verhaal.
Het heeft me dus wat opzoekwerk gekost, en er bleek dat Tokyo Ghoul:Re 1 wél meer dan een verhaal bevatte, maar… het was maar anderhalf verhaal. Nou…
Ik dacht dat ik TG zelf had gekocht, maar het bleek dus een vervolg op de oorspronkelijke reeks te zijn.
Ik vond echter wel dat het eerste deel van de oorspronkelijke reeks wel degelijk twee volledige verhaalbogen telt, en ik heb die dus besteld, in de hoop dat het zou aankomen vóór het einde van de maand.
Nu heb je zo’n boekje wel in één dag uit, maar toch…
Gelukkig arriveerde het veel vroeger dan verwacht.
Ik had liever de Engelse gehad, maar die was uitgeput, en dus werd het de Franse.

Wat ervan te vinden?
Een ghoul is een menseneter. Zombies zijn eigenlijk ook ghouls. Maar aangezien het fictieve karakters zijn (alhoewel er echte kannibalen bestaan), maakt iedere schrijver er natuurlijk van wat hij wil.
In Tokyo Ghoul slagen de ghouls erin om zich voor te doen als echte mensen. Je kunt dus omringd zijn door ghouls zonder het te weten.
En dat is natuurolijk wat het hoofdpersonage Ken meemaakt.
Bovendien valt hij op een meisje (dat er wat truttig uitzien, als je ’t mij vraagt) en die wil op zijn avances ingaan. Alleen blijkt zij dus een ghoul te zijn.
Met andere woorden: het verhaal begint als een soort romcom, maar blijkt dan uiteindelijk toch nog griezelig te worden.

Leuk of niet? Bij momenten is het grappig. Onze eerste ghoul sterft doordat ze een ijzeren balk op haar kanis krijgt die van een kraan valt. Morsdood. Gelukkig voor ons hoofdpersonage, want ze moet de maaltijd onderbreken. Ghouls hebben een sterk regeneratief vermogen, maar een metalen balk op hun kop krijgen, is ook voor ghouls te veel.
Ken en het meisje worden samen gevonden door de reddingsdiensten, die hun gauw naar het ziekenhuis voeren en omdat ze dezelfde bloedgroep hebben, worden zijn beschadigde organen door de hare vervangen.
En baf: Ken wordt een halve ghoul…

Het uitganspunt is wel aardig, want Ken worstelt met zijn identiteit. Hij is geen mens meer, maar ook geen ghoul en weet niet wat aan te vangen.
Niet onaardige lectuur.
De tekeningen zijn niet bijzonder, wel geslaagd maar erg standaard manga.

Zal ik er nog lezen? Nee. De serie is in totaal 14 delen, en het idee interesseert me niet genoeg.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.