Capricornus 14: L’Opération

capricorne 14

Toegegeven: het heeft me moeite gekost om aan dit album te geraken. Het was zelfs ronduit ontmoedigend.

Ik had het besteld enkele dagen na de officiële verschijningsdatum, en volgens mijn boekhandelaar was het al uitverkocht toen zij op het moment van mijn bestelling of kort erna contact opnamen met de uitgever. Tegelijk meldden ze me, dat het waarschijnlijk wel eens zou worden herdrukt, maar dat het nog jaren kon duren.

Dat is dus bizar: enerzijds is Capricornus nog zo populair dat de druk ervan direct de deur uitvliegt, maar anderzijds voelt de uitgever er niet veel voor om te herdrukken. Blijkbaar springen een stel gespecialiseerde stripwinkels er snel op, want ik kon het uiteindelijk wel nog in zo’n winkel vinden.

Maar gemakkelijk is het dus niet geweest.

Dat is allemaal een beetje vervelend. Een beetje veel zelfs. Als je zo veel moeite moet doen om een album te pakken te krijgen, moet het wel iets heel bijzonders zijn. En de kans dat het je teleurstelt als je het dan eindelijk hebt, is dus groot.

Dat kan wel eens verklaren waarom ik niet bijzonder enthousiast ben over deze Capricorne 14: L’Opération.

Mijn voorkeur gaat nog altijd uit naar de delen 6-9 over het Concept, en de los leesbare albums Deliah, De Chinezen, Patrick en het titelloze album Capricorne 13.

Gedeeltelijk ligt dat aan mijn voorkeuren: ik hou van fantastische literatuur, maar ik hou niet van freakshows. Als er te veel merkwaardige figuren op elkaar worden gegooid, wordt het te buitenissig om nog erg aanvaardbaar te zijn. De willing supsension of disbelief van de lezer wordt dan erg ver opgerekt, en kan wel eens gaan knappen. Bovendien komen al die merkwaardige figuren nogal extreem over.

Dat betekent niet dat L’Opértaion een opeenstapeling van freaks is, maar het verhaal wordt wel gedreven door de freaks op de achtergrond, die uit de eerste zes delen van de reeks naar binnen sluipen.

Maar zoals gezegd: het gaat waarschijnlijk om een persoonlijke voorkeur. Tenslotte levert Andreas nooit “platte” albums af: de tekeningen zijn verzorgd, hij puzzelt verder met het scenario, hij slaagde er weer in om een zekere originaliteit aan de aanpak te geven. En daar is het de lezer om te doen.

Bovendien is elk deel van de reeks Capricornus eigenlijk slechts één van twintig hoofdstukken, en een los hoofdstuk uit een roman is ook teleurstellend. Zolang de reeks niet compleet is, zal de volledige kracht ervan niet duidelijk worden.

Maar het is wel duidelijk dat we de volledigheid naderen: in dit deel, L’Opération, worden al enkele draadjes van het verhaal aan elkaar geknoopt. Het is het laatste deel van de derde cyclus, hoewel het niet als dusdanig aanvoelt. Dat is trouwens ook het geval met Capricorne 5: Le Secret (vertaald als Het geheim). Wat dat betreft is de tweede cyclus bevredigender: die heeft een duidelijk begin en eind (Capricornus 6: Aanval tot en met Capricornus 9, De doorgang, dat eigenlijk een dubbelalbum is). Die cyclus blijft in de reeks voorlopig mijn absolute aanrader.

6 gedachten over “Capricornus 14: L’Opération

  1. De titel van deel 15 is al bekend: New York.
    De titel van elk volgende deel wordt altijd al vermeld in het laatst verschenen deel.
    Andreas denkt dus tamelijk ver vooruit.
    Ik heb ook nog aan strips meegewerkt, en er zitten soms jaren tussen het begin van het werk en het moment dat het album eindelijk in de winkel ligt.
    Ik vraag me af of dat ook zo is met de albums van Arq en Capricornus.

    Like

  2. Het valt me nu pas op dat ik nog geen enkel commentaar op Missie heb geleverd, het voorlopig laatste deel van de serie Arq.
    Als reeks bevalt Arq me nochtans beter dan Capricornus.
    Wat schreef ik ook weer over freakshows?

    Like

  3. Zowel de reeks Arq als Capricornus zijn trouwens een tour de force.
    Je weet dat Andreas nu eenmaal het imago heeft verrassend en vernieuwend uit de hoek te komen.
    Dat is ook in belangrijke mate waardoor hij voor zijn publiek aantrekkelijk is.
    Maar hoe introduceer je in een reeks in elk album iets nieuws, terwijl het toch samenhangend moet zijn?
    Dat is niet eenvoudig.
    Als je niet oppast, gaat de reeks als los zand aan elkaar hangen, verliest de lezer de weg, en vindt hij (vaak terecht) dat het verhaal nergens heen gaat.
    Dus moet Andreas goed oppassen dat hij het evenwicht niet verliest.

    Like

  4. waarmee ik niét wil beweren dat Andreas het evenwicht verliest, maar wel dat het niet zo eenvoudig is om alles in goede banen te leiden.
    Daarom ook denk ik dat de kwaliteiten van Arq en C pas duidelijk zullen worden als de reeksen voltooid zijn.

    Like

Reacties zijn gesloten.